🌷 Egy elveszett álom nyomában – Apám emlékére, nagyapám nyomdokain – 🌱 In Search of a Lost Dream – In Memory of My Father, Following in My Grandfather’s Footsteps – 🌹 Kayıp Bir Rüyanın İzinde – Babamın Anısına, Dedemin İzinden

🌷
Tizenévesen tudtam, hogy író és műfordító szeretnék lenni.
Írtam is – naplót, novellákat, karcolatokat.
Mindig röviden, tömören, mert kerestem a pontos szavakat.
Sokszor javítgattam őket, újraírtam, újraolvastam.
Nem szerettem a terjengősséget.
Azt akartam, hogy minden mondatban ott legyen a lényeg.

Aztán másfelé kanyarodott az életem.
Korán férjhez mentem.
Nem kezdtem el az egyetemet, pedig lehetőségem lett volna – magyar–angol szak, ELTE.
A gyerekeim miatt lettem tanár.
Egy volt tanárom tanácsára beiratkoztam az esti tagozatra.
Munka mellett, gyerekekkel, 25 évesen kezdtem újra a tanulást.
Nagyon nehéz volt.

Apám mindig azt kérte, hogy ne legyünk tanárok.
Féltett minket ettől a pályától, talán a nehézségeitől, a kiszolgáltatottságtól.
Mégis az lett először a húgom, aztán én, később az egyik lányom is.
Apám ezt már nem láthatta. Fiatalon ment el – csak 47 éves volt.

Talán anyai nagyapám volt az, akitől az íráshoz való vonzódást megörököltem.
Most, ennyi év után, az ő nyomába lépek.
Nem utánozni akarom, bár a példaképemnek tekintem.
Én a saját hangomon szeretnék megszólalni.

Most, ennyi év után, újra visszatérek a mondatokhoz.
Nem tökéletesnek kell lenniük – csak őszintének.
Talán az álmom nem veszett el teljesen.
Csak csendben várt rám.

„Nem hagyom abba.”

—

🌱
As a teenager, I knew I wanted to be a writer and a literary translator.
And I did write—diaries, short stories, vignettes.
Always short and precise, because I was searching for the right words.
I often revised them, rewrote, reread.
I disliked wordiness.
I wanted every sentence to carry the essence.

Then my life took a different turn.
I married young.
I didn’t go to university, even though I had the chance—Hungarian–English major, ELTE.
I became a teacher because of my children.
Following a teacher’s advice, I enrolled in evening classes.
I started studying again at 25, working and raising kids.
It was very difficult.

My father always asked us not to become teachers.
He feared the hardships, the vulnerability.
Yet first my sister became one, then I did, and later my daughter, too.
My father never got to see this. He passed away young—just 47.

Perhaps it was my maternal grandfather from whom I inherited the love for writing.
Now, after all these years, I’m walking in his footsteps.
Not to imitate—though I see him as a role model—
but to speak in my own voice.

Now, after all these years, I return to my sentences.
They don’t need to be perfect—just honest.
Maybe my dream was never truly lost.
Maybe it was just waiting for me in silence.

“I will not give up.”

—

🌹

Genç bir kızken, yazar ve edebî çevirmen olmak istediğimi biliyordum.
Yazıyordum da—günlükler, öyküler, kısa yazılar.
Her zaman kısa ve öz yazdım, çünkü doğru kelimeleri arıyordum.
Sıklıkla düzelttim, yeniden yazdım, tekrar okudum.
Uzun uzadıya yazmayı hiç sevmedim.
Her cümlede öz olsun istedim.

Sonra hayatım başka yöne saptı.
Genç yaşta evlendim.
Üniversiteye gitmedim, oysa fırsatım vardı—Macarca–İngilizce bölümü, ELTE.
Çocuklarım yüzünden öğretmen oldum.
Eski bir öğretmenimin önerisiyle gece okuluna yazıldım.
Çalışırken ve çocuk büyütürken, 25 yaşında yeniden okumaya başladım.
Çok zordu.

Babam hep öğretmen olmamızı istemedi.
Zor bir meslek, çok fedakârlık, çok kırılganlık—belki de bunlardan korktu.
Ama önce kız kardeşim, sonra ben, sonra da kızım öğretmen olduk.
Babam bunları göremedi. Genç yaşta vefat etti—sadece 47 yaşındaydı.

Yazıya olan ilgimi belki de anne tarafımdan dedemden aldım.
Yıllar sonra, şimdi onun izinden gidiyorum.
Onu taklit etmek için değil—ama örnek olarak görüyorum.
Ben kendi sesimle konuşmak istiyorum.

Yıllar sonra, yeniden cümlelere dönüyorum.
Mükemmel olmaları gerekmiyor—sadece içten olsunlar.
Belki de hayalim tamamen kaybolmadı.
Sadece sessizce beni bekledi.

“Vazgeçmeyeceğim.”

#írás #emlékek #álmok #újrakezdés #családtörténet # writing #memories #lostdreams #newbeginning #kayiprüyalar #yenidenbaşlamak #kertestoll🌱✍️ #annatk61🌷